Portfel
Portfel przechowuje klucze, które kontrolują monety. Same monety znajdują się w blockchainie. Portfel dowodzi, kto jest ich właścicielem, i podpisuje transakcje, które je wydają.
Każdy portfel ma dwie połowy. Adres publiczny podaje się, aby otrzymywać monety, jak numer konta. Klucz prywatny, często przechowywany jako fraza odzyskiwania (seed phrase), pozwala je wydawać. Wiele portfeli używa frazy odzyskiwania z 12 lub 24 słów, a każdy, kto zna te słowa, może zabrać monety.
Portfele są kilku rodzajów. Portfel programowy na komputerze lub telefonie nazywa się gorącym, bo jest online i wygodny w użyciu. Portfel sprzętowy to małe urządzenie, które przechowuje klucze offline i podpisuje transakcje wewnątrz siebie. Nazywa się to zimnym przechowywaniem i nadaje się do większych sald.
Przy kopaniu podaje się poolowi wyłącznie adres publiczny. Pool nigdy nie potrzebuje frazy odzyskiwania ani klucza prywatnego. Jeśli jakaś strona, czat pomocy technicznej lub program o nie prosi, należy to traktować jako próbę kradzieży.
Każda moneta ma własny format adresu. Portfel jednej monety nie może przyjmować innej, chyba że wyraźnie podaje, że obsługuje obie. Kopanie na adres niewłaściwej monety to częsty i kosztowny błąd, dlatego adres należy kopiować z portfela przeznaczonego dla kopanej monety.
Można też kopać na adres wpłat na giełdzie. Wtedy klucze trzyma giełda, a nie górnik. Giełda może zmienić lub wycofać ten adres, dlatego przed skierowaniem na niego koparki należy sprawdzić, czy nadal przyjmuje wpłaty tej monety.
W praktyce portfele należy pobierać wyłącznie z oficjalnych źródeł monety. Frazę odzyskiwania warto zapisać na papierze i trzymać offline. Zanim się na niej polegnie, konfigurację należy sprawdzić na małej kwocie, a adres w programie do kopania porównać z adresem w portfelu, znak po znaku.
