Undervolting: czemu wolniejsza praca zwykle daje więcej

Pod jaką liczbę dostrajać?

Należy dostrajać pod pracę na wat, a nie pod hashrate. Undervolting to praca karty przy niższym napięciu lub limicie mocy niż domyślne, i to właśnie tę liczbę poprawia.

Większość osób dostraja, patrząc na hashrate, bo program do kopania wyświetla go największą czcionką. To niewłaściwa liczba. Właśnie dlatego tak wiele koparek zarabia mniej, niż pozwala ich sprzęt.

Sprzedaje się pracę. Płaci się za waty. O tym, czy koparka zarabia, decyduje więc praca na wat, a sam hashrate nic o tym nie mówi.

Dlaczego mniejsza moc kosztuje tak mało pracy?

Pobór mocy karty rośnie mniej więcej z kwadratem napięcia. Praca, którą wykonuje, rośnie mniej więcej proporcjonalnie do taktowania. To różne krzywe, a różnica między nimi to szansa.

Ostatnie kilka procent taktowania wymaga dodatkowego napięcia, a napięcie kosztuje moc w kwadracie. Ten ostatni odcinek wydajności jest więc kupowany po fatalnej cenie. Oddanie go oszczędza znacznie więcej watów, niż kosztuje pracy.

Kiedy to się opłaca?

To zależy od tego, ile kosztuje prąd.

• Darmowy prąd: można to wszystko zignorować i pracować na pełnej mocy. Liczy się całkowita wydajność, a ta jest najwyższa na górze zakresu.
• Płatny prąd, czyli prawie wszyscy: warto celować w drugi szczyt, wydajność na wat. Każdy zaoszczędzony wat to zachowane pieniądze, w każdej godzinie każdego dnia. Tak kilka procent narasta do czegoś, co ma znaczenie.
• Przy każdej cenie: karta pracująca poniżej limitu jest chłodniejsza i cichsza. Jej wentylatory pracują mniej i dłużej wytrzymują, a cała koparka wolniej się starzeje. To jest coś warte, nawet gdyby rachunek wyszedł na zero.

Jak znaleźć własne najlepsze ustawienie?

Cudze ustawienia nie są Państwa ustawieniami. Dwie identyczne karty z tego samego pudełka różnią się na tyle, by miało to znaczenie. To więc pomiar, a nie skopiowana liczba.

• Mierzyć w gniazdku. Miernik wkładany do gniazdka kosztuje bardzo mało i widzi całą koparkę: straty zasilacza, risery, płytę i procesor. Sterownik podaje tylko kartę, a dostrajanie według niego ukrywa część tego, za co się płaci.
• Zmieniać jedną rzecz naraz. Każde ustawienie testować co najmniej 30 minut, a lepiej godzinę, bo zachowanie termiczne stabilizuje się powoli.
• Schodzić w dół krokami. Obniżyć limit mocy, a potem zapisać pracę i waty. Powtórzyć.
• Obserwować stosunek pracy do watów. Na początku rośnie. Kontynuować, aż przestanie rosnąć.
• Ten punkt to odpowiedź. Za nim karcie brakuje mocy, a praca spada szybciej niż pobór. To druga strona tej samej krzywej.
• Przez pełną dobę testować stabilność, zanim się jej zaufa. Zbyt agresywny undervolting nie powoduje awarii. Daje pracę, która nie przechodzi weryfikacji, a to gorsze. Koparka wygląda na zajętą i zarabia mniej.

Dostrajać rdzeń czy pamięć?

W większości algorytmów jedno z nich wykonuje pracę, a drugie tylko się przyłącza. Które, zależy od algorytmu, a nie od karty.

• Gdy pracę wykonuje pamięć, rdzeń często można mocno obniżyć niemal bez strat. Tam są łatwe waty.
• Gdy pracę wykonuje rdzeń, jest odwrotnie. Pamięć zwykle można zostawić lub obniżyć.

Przy pamięci potrzebna jest też ostrożność. Podnoszenie taktowania pamięci to klasyczny sposób, by zyskać kilka procent, a stracić więcej na nieudanych share'ach. Te błędy nie zawsze dają o sobie znać.

Jeśli w ogóle podnosi się taktowanie pamięci, należy przez dobę obserwować odsetek odrzuceń, a nie hashrate przez minutę.

Skąd wiadomo, że dostrojenie zadziałało?

Dostrojenie jest skończone, gdy pool się z nim zgadza. Konsola programu do kopania podaje, czego karta próbowała. Panel pokazuje, co dotarło i zostało zaakceptowane, a za to się płaci.

Należy więc porównać pełną dobę na nowym ustawieniu z pełną dobą na starym. Użyć średniej z panelu, a nie bieżącej wartości. Sprawdzić, czy odsetek odrzuceń się nie zmienił.

Undervolting może oszczędzić waty i po cichu kosztować kilka procent zaakceptowanej pracy. To nie jest poprawa, a konsola nigdy o tym nie powie.