کیف پول

کیف پول کلیدهایی را نگه می‌دارد که ارزهای شما را کنترل می‌کنند. خود ارزها روی بلاکچین قرار دارند. کیف پول ثابت می‌کند که آن‌ها مال شما هستند و تراکنش‌هایی را که آن‌ها را خرج می‌کنند امضا می‌کند.

هر کیف پول دو نیمه دارد. آدرس عمومی چیزی است که برای دریافت ارز به اشتراک می‌گذارید، مثل شماره حساب. کلید خصوصی که اغلب به شکل عبارت بازیابی نگهداری می‌شود، چیزی است که آن‌ها را خرج می‌کند. بسیاری از کیف پول‌ها از عبارت بازیابی 12 یا 24 کلمه‌ای استفاده می‌کنند و هر کسی که این کلمات را داشته باشد می‌تواند ارزهای شما را بردارد.

کیف پول‌ها چند نوع دارند. کیف پول نرم‌افزاری روی رایانه یا تلفن گرم نامیده می‌شود، چون آنلاین است و استفاده از آن آسان است. کیف پول سخت‌افزاری دستگاه کوچکی است که کلیدها را آفلاین نگه می‌دارد و تراکنش‌ها را درون خودش امضا می‌کند. به این ذخیره‌سازی سرد می‌گویند و برای موجودی‌های بزرگ‌تر مناسب است.

در استخراج شما فقط آدرس عمومی خود را به استخر می‌دهید. هیچ استخری هرگز به عبارت بازیابی یا کلید خصوصی شما نیاز ندارد. اگر سایتی، گفت‌وگوی پشتیبانی یا برنامه‌ای آن‌ها را خواست، آن را دزدی بدانید.

هر ارز قالب آدرس خودش را دارد. کیف پول یک ارز نمی‌تواند ارز دیگری را دریافت کند، مگر اینکه بگوید از هر دو پشتیبانی می‌کند. استخراج به آدرس ارز اشتباه خطایی رایج و پرهزینه است، پس آدرس را از کیف پولی کپی کنید که برای همان ارزی ساخته شده که استخراج می‌کنید.

می‌توانید به آدرس واریز یک صرافی هم استخراج کنید. در این صورت کلیدها را صرافی نگه می‌دارد، نه شما. صرافی ممکن است آن آدرس را تغییر دهد یا کنار بگذارد، پس پیش از اینکه دستگاه استخراجی را به آن وصل کنید، بررسی کنید که هنوز واریز آن ارز را می‌پذیرد.

در عمل، کیف پول‌ها را فقط از منابع رسمی ارز دانلود کنید. عبارت بازیابی خود را روی کاغذ بنویسید و آفلاین نگه دارید. پیش از اینکه به راه‌اندازی خود تکیه کنید، آن را با مبلغی کوچک آزمایش کنید و آدرس داخل نرم‌افزار استخراج را نویسه به نویسه با آدرس کیف پول خود مقایسه کنید.