برق دستگاه استخراج: کانکتورها، رایزرها و مدار برق

در یک دستگاه استخراج معمولاً چه چیزی خراب می‌شود؟

کانکتورها خیلی بیشتر از کارت‌ها خراب می‌شوند. بوی سوختگی، دوشاخه قهوه‌ای‌شده یا راه‌اندازی دوباره تصادفی تقریباً همیشه یک علت دارد. یک تکه مس تمام روز و ماه‌ها جریانی بیشتر از ظرفیتش را حمل می‌کند.

پس این یکی از جاهایی است که عدد دقیق اهمیت دارد. خرابی، کارتی نیست که از کار بیفتد. گرمایی است در جایی که هرگز برایش برنامه‌ریزی نکرده بودید.

برق دستگاه به‌طور خلاصه

• برای هر سوکت برق روی کارت، یک کابل جدا از پاور بکشید.
• رایزر را از سوکت 6 پین PCIe یا Molex آن تغذیه کنید، هرگز از SATA.
• کانکتور 16 پین را کامل جا بیندازید و خم‌های تند را از آن دور نگه دارید.
• ظرفیت پاور را با حاشیه‌ای بالاتر از بار واقعی انتخاب کنید.
• بار طولانی‌مدت را زیر 80 درصد ظرفیت مدار نگه دارید.

کارت گرافیک به چند کابل نیاز دارد؟

کانکتور 8 پین PCIe برای 150 وات رتبه‌بندی شده است. در 12 ولت این یعنی حدود 12.5 آمپر از دوشاخه و سیم آن. کانکتور 6 پین برای 75 وات است و اسلات مادربورد به‌تنهایی 75 وات دیگر می‌دهد.

بسیاری از پاورها کابل‌هایی با دو دوشاخه روی یک رشته دارند. دوشاخه دوم از اولی آویزان است. این برای کارت‌هایی است که برق کمی می‌کشند.

استفاده از آن روی یک کارت بزرگ رایج‌ترین اشتباه در دستگاه است. اگر دو سوکت 8 پین کارت را از یک کابل این‌چنینی تغذیه کنید، همان یک رشته بار هر دو را حمل می‌کند. یعنی حدود 25 آمپر از سیمی که برای نصف آن انتخاب شده است.

این قاعده هیچ استثنای ارزشمندی ندارد: برای هر سوکت روی کارت یک کابل جدا از پاور. اگر پاور به اندازه کافی کابل جدا ندارد، پاور اشتباهی برای آن کارت است. هیچ آداپتوری این را تغییر نمی‌دهد.

چرا رایزری که با SATA تغذیه می‌شود آتش‌سوزی کلاسیک دستگاه است؟

رایزر برد کوچکی است که کارت را با یک کابل به مادربورد وصل می‌کند. به برق خودش نیاز دارد، چون 75 واتی را که معمولاً اسلات می‌دهد به کارت می‌رساند. رایزرها چند سوکت برق برای انتخاب دارند و یکی از آن‌ها اشتباه است.

کانکتور برق SATA برای 54 وات رتبه‌بندی شده و رایزر می‌تواند بیشتر بخواهد. SATA برای درایوها طراحی شده است. کنتاکت‌هایش کوچک و تخت‌اند و اغلب پرس شده‌اند، نه لحیم.

روی رایزر، آن کانکتور شبانه‌روز بیشتر از ظرفیتش بار حمل می‌کند. به همین دلیل عکس دوشاخه‌های SATA ذوب‌شده این‌قدر رایج است.

از سوکت 6 پین PCIe روی رایزر استفاده کنید، یا Molex که ظرفیتش خیلی بیشتر است. رایزری که فقط SATA دارد باید دور انداخته شود، نه اینکه با آداپتور وصل شود.

آداپتور SATA به Molex وضع را بدتر می‌کند، نه بهتر. کانکتور ضعیف هنوز در زنجیره است و حالا یک اتصال اضافه هم دارد.

چند رایزر را هم پشت سر هم روی یک کابل نبندید. وات‌های روی کابل را بشمارید، نه تعداد دوشاخه‌هایی که دارد.

چطور کانکتور 16 پین را ایمن به کار ببریم؟

کارت‌های پرمصرف جدید از کانکتور 16 پین استفاده می‌کنند. این کانکتور سابقه مستندی از داغ شدن و ذوب شدن دارد.

یک بازنگری پین‌های حسگر را کوتاه‌تر کرد تا دوشاخه‌ای که کامل جا نیفتاده بیشتر به چشم بیاید. با این حال گزارش‌های ذوب شدن ادامه یافته است. کارت نزدیک به ظرفیت کانکتور برق می‌کشد و همه کنتاکت‌ها باید بار را یکنواخت تقسیم کنند.

اگر از آن استفاده می‌کنید، این عادت‌ها را رعایت کنید:

• آن را تا صدای کلیک جا بیندازید.
• بررسی کنید که کیس آن را کج نکشیده باشد.
• از خم‌های تند نزدیک دوشاخه پرهیز کنید.
• از آداپتورهای شخص ثالث استفاده نکنید، مگر دلیل مشخصی برای اعتماد به یکی داشته باشید.
• هر از گاهی به آن نگاه کنید.

کارتی که ماه‌ها نزدیک حد خود کار می‌کند، زندگی سخت‌تری از استفاده رومیزی دارد. این کانکتورها با استفاده رومیزی ارزیابی شده‌اند.

دستگاه به چه پاوری نیاز دارد؟

مصرف کارت‌ها را با محدودیت توانی که واقعاً اجرا می‌کنید جمع بزنید، نه با پیش‌فرض آن‌ها. حدود 100 وات برای برد، پردازنده، درایو و فن‌ها اضافه کنید. سپس به جای انتخاب دقیق به اندازه جمع، حاشیه بگذارید.

حاشیه به بهره‌وری مربوط است، نه ایمنی. پاور در میانه بازه خود بیشترین بهره‌وری را دارد و در دو سر آن بدترین را. اگر همیشه نزدیک سقفش کار کند، بیشتر از آنچه پولش را می‌دهید هدر می‌دهد و داغ‌تر کار می‌کند.

رتبه 80 Plus همین بهره‌وری را اندازه می‌گیرد. در دستگاهی که بی‌وقفه کار می‌کند، فاصله میان رده‌ها پول واقعی است، نه جزئیاتی روی برگه مشخصات.

از یک اندازه به بالا، دو پاور در یک دستگاه عادی است. آن‌ها باید با هم روشن شوند و زمین مشترک داشته باشند. آداپتور همگام‌سازی دقیقاً همین کار را می‌کند.

یک مدار برق دیواری چقدر بار را تحمل می‌کند؟

این حدی است که مردم آخر از همه به آن می‌رسند، در حالی که باید اول به آن برسند. به ساختمان مربوط است، نه به دستگاه.

مدار برای استفاده بی‌وقفه با عدد کامل خود رتبه‌بندی نشده است. باری که ساعت‌ها پشت سر هم کار کند، پیوسته حساب می‌شود. حد پذیرفته‌شده برای آن 80 درصد ظرفیت مدار است.

این حد کل مدار را در بر می‌گیرد، نه فقط پریز را. هر چیز دیگری روی همان فیوز از آن کم می‌کند. به همین شکل دستگاهی که ماه‌ها کار کرده، وقتی کسی در اتاق کناری بخاری روشن می‌کند فیوز را می‌پراند.

عدد دیوار هم از جمع کارت‌ها بیشتر است، چون هیچ پاوری بی‌نقص نیست. دستگاهی با 1,200 وات قطعه ممکن است 1,300 وات از دیوار بکشد.

به جای جمع زدن مشخصات، آن را با یک کنتور پریزی اندازه بگیرید. این کنتور بسیار ارزان است و عدد آن تنها عددی است که برای فیوز اهمیت دارد.

کدام عادت‌ها از بیشتر مشکلات دستگاه جلوگیری می‌کنند؟

• کابل‌های برق را از همان سازنده پاور بخرید. کابل‌های ماژولار از هیچ استانداردی پیروی نمی‌کنند. کابل یک پاور دیگر ممکن است چیدمان پین متفاوتی داشته باشد که فوراً سخت‌افزار را نابود می‌کند.
• پس از ساعت اول در بار کامل، کانکتورها را لمس کنید. گرم اشکالی ندارد، داغ دارد. دوشاخه داغ به شما می‌گوید مشکل کدام است.
• یک رایزر یدکی نگه دارید. این قطعه‌ای است که بیشتر از همه احتمال خرابی دارد و نگه داشتنش در قفسه از همه ارزان‌تر است.
• اگر می‌توانید دستگاه را روی مدار جداگانه خودش بگذارید. آن‌وقت هیچ چیز دیگری در خانه نمی‌تواند زمان کارکرد شما را تعیین کند.